امروز داشتم حاضر میشدم که برم مدرسه !  همچین میگم حاضر میشدم انگار داشتم چه کار می کردم نه بابا پاشدم همونجوری که بودم مانتو شلوار مدرسه رو پوشیدم و تو آینه یه نگاه انداختم و به قول یکی از دوستام بیخیال دنیا ...( در فرهنگ لغت دانش آموزی یعنی بیخیال پسرا !! ) البته بگم ما دیگه دانش آموز نیستیم بهمون باید بگن دانش پژوه ! (هه). خلاصه تو همین کش مکشا بودم که فکر کردم به اینکه چرا بعضیا (به جز ارمیا البته ) دلشون واسه مدرسه اونقدر تنگ میشه ؟!

کجاش تنگی داره نمی دونم ، اون از لباساش ، مقنعه و کوله پشتی و کمر درد و ارتروز گردن و ستون فقرات و چپ شدن چشم و .... ( بگم بازم ؟!) 

این فکرا که از سرم گذشت یاد لهجه خنده دار دبیر زبان افتادم ، نگاهای چپ چپ معلم ، رو زمین نشستن و تو سر و کله هم زدنا ، چهره های بی آلایش ( بی آرایش)، شوخی های بی مزه و الکی به ترک دیوار خندیدنا ؛آآآآخی جدنی آدم اون ته مهای دلش تنگ میشه واسه این دوران .

مثل همیشه درگیر، با خودم .

به دور و برم یه نگاه میندازم ،تخته خواب به هم ریخته، میز با کاغذهای به هم ریخته روش، کتابها ولو رو زمین ، در عین حال دیوارای سفید و خالی اتاقم .

خسته شدم از بس نوشتم و روش خط کشیدم .

وسط اتاق ایستاده بودم و همینجوری مات نگاه می کردم در واقع نگاه نمی کردم فقط چشام می چرخید تو ذهنم تحلیل می کردم ،اونم مثله همیشه.

یه نگاه تو آینه ی بزرگ رو دیوار ... ای بابا .

یه ساعت مونده به اذان ،چه فرقی به حال من میکنه من که روزه نیستم .بچه گربه کوچولو خوابیده ،چه ملوس؛ درو باز کردم و حسم یکم بهتر شد . همونجا جلو پنجره نشستم رو زمین. بچه گربه خودشو جمع میکنه،زل زده به من ،دیگه در نمیره به این دیوونه بازی های من عادت کرده .

چقدر همه چی بر خلاف دل من آرومه ، مثل همیشه نگاهم میره بالا. ماه نیمه است .وای که چه نیرویی داره ،همونجا یه تصمیمی گرفتم ؛ منتظر اولین ستاره می مونم .می خوام باهاش حرف بزنم. از سر جام تکون نخوردم هوا داره تاریک میشه،ماه درخشان تر،من شعله ور تر ، چشام منتظرن ؛

اینجاست بالاخره اومد . قبلنا شنیده بودم هر کسی اولین ستاره رو ببینه هر آرزویی بکنه بر آورده می شه . آرزویی نداشتم که بخوام ازش فقط ازش خواستم شنونده باشه، ستاره آروم و ساکن ، و این من بودم که فوران کردم ، گله و شکایت نداشتم، اصلا نمیدونم چی گفتم فقط یادمه ستاره مدام از اول تا آخر حرفام بهم چشمک زد . هوا تاریک شد .حس خوب گوش دادن به حرفام رو داشتم و میشه گفت جوابمم گرفتم . گربه خواب خواب بود . آروم پا شدم و یه چشمک به خودم زدم ،بچه گربه بازم سرش رو بلند کرد و نیگام کرد ، یه چشمکم به اون . رفتم تو و زندگی هنوزم ادامه داره ...

این چه حسیه ،نمی دونم !

شاید سردرگمی یا شایدم دیوونگی

قبلنا به این حرف معتقد بودم یا هستم ،نمی دونم؛ اینکه تا تو با منی زمانه با من است .

قطعا به این فکر بودم که آره تا یکی مثل تو رو داشته باشم تمام زمین و زمان و هرچی رو که بخوام بدست میارم؛ولی نمی دونستم چقدر وقتیکه با واقعیتی روبرو میشم می تونم به این حرف اعتماد کنم ؛

به هر حال خواستارش بودم، عشق رو میگم . تا وقتی که تو اومدی و عشق دنبالم اومد و دستش رو به طرفم دراز کرد ،می خواستم دستش رو بگیرم ،می خواستی بگیرم .

بهش نزدیک بودم بیشتر از هر وقت دیگه ای ،که دوتا دست محکم منو عقب کشوندن .غریبه نبودن می شناختمشون ،تو هم می شناختیشون یکی ترسم بود و اون یکی عقل !

من این وسط بین دوتا کشش بودم ،زورم نمی رسید بیام جلو فقط مقاومت می کردم . از تو کمک خواستم ؛ گفتم حرفامو بهت بگم هر چی که درونم میگذره ؛ گفتم تو زورت میرسه ،گفتم تو دستم رو میگیری و منو میکشی جلو ،گفتم می تونی ... اما فقط گفتم !

تو خوب بودی ،می خواستی که خوب باشی اما نخواستی که درگیر بشی ،درگیر منطق من؛ از خوبی بود آرامش منو می خواستی ؛ خوبیه تو منو که با منطقم سر تو درگیر بودم ،ناامید کرد . تا حرفاتو شنیدم پاهای مقاومم سست شد و به عقب پرت شدم ،به دنیای دوتا دست . تقصیر تو نیست مطمئنم که نمی دونستی باید چی بگی و چیکار کنی . اشکالی نداره .هنوزم میشه عاشق شد ، هنوزم حال تو خوبه و من.

از گفتن این حرفا منظوری رو دنبال نمیکنم فقط میخواستم مثل تو برات خوشبختی بخوام . خواستم پیش خودت نگی این دختره دیوونه بود ،هر چند که آلان بیشتر رو حرفت مصمم تر شدی .

یادت میاد بهم گفتی آدم پیچیده ای نیستی ؟ کاش همینطور باشه!

یه چیزی هم متوجه شدم اونم اینکه باعث شدی بخشی از خودم رو که نشناخته بودم ،بشناسم .

از شب گذشته هوای نوشتن داشتم ،از وقتیکه از صندلی جدا شدم کلمات در ذهنم می رقصیدند، ولی راهی نبود برای بیان .

امروز در پی نشانه ام بودم ،میان درگیری لغات درون ذهنم رها شدم تا شاید دست یاریگری یابم آسوده تر از همیشه مجله ای در دست گرفتم و به دنبال نشانه ام ورق زدم ورق زدم تا به متنی برخوردم که چیزی بیش از نشانه بود ؛

به من آموختی گاهی باید غیر قابل تغییرها را پذیرفت و حتی مهر بی انتهای خداوند را برایشان سپاسگذار بود ،بسیاری از اوقات اتفاقات انگونه نیستند که آرزو داریم اما درس ها و آموختنی های زندگی در تمام لحظه های آن جاری است ،آموختی به من که هرگز برای آنچه دلم میخواد با تعصب به خدا اصرار نکنم چون بر آنچه پشت هر واقعه ای پنهان است واقف نیستم؛ در سختی و تحمل ناخواستنی های ناخوانده به من آموختی که مصائب را میانبری است که مرا به خدا نزدیکتر می کند. روزهای سختی بود خوب یادم است بی تابی و بی قراری هایم را ،اشک ها و راز و نیازهایم را ،ابهام و آشفتگی هایم را. چه روزهایی بود غرق امید و آرزو و غفلت از فردا.

فکر می کردم رسیدن به آرزویم رسیدن به همه چیز است ، اما امروز خوب می دانم چشم های من برای دیدن بزرگی دنیا چه کوچک بود آن روزها این را نمی دانستم انگار زمان فاصله ای بود که باید برای دانستنش طی میشد .

آن روزها گذشت امروزها هم می گذرد و چقدر شاکرم که در بی قراری های آن روزها یک چیز را هرگز گم نکردم اینکه در کنار هر دعا این را نیز از خدا بخواهم که آرزویی از آرزوهایم را برآورد که صلاحم در برآورده شدنشان باشد ،آرزوی آن روزهای من بر باد رفت آرزویی که بی صبرانه مشتاق رسیدنش بودم اما سعادت بی انتهای نرسیدن به آن آرزو مدیون این برباد رفتن است و پروردگارم در ازای آن به من چیزی بخشید که تمام ثانیه هایم تا امتداد بی نهایت پر شد از شکر بر باد رفته ها. به من آموختی خداوند بندگانش را بیش از آنچه می توانم تصور کنم دوست می دارد و آموختی دلواپسی ها تا وقتی او را حس کنم بهانه زیبای دعوت او هستند از من ، چه کودکانه است اگر دلواپسی ها مرا برنجاند .

دوست من ؛ تو نیستی اما بی آنکه بدانی فقط با چشمان روشنت درس هایی به من آموختی که به خاطرشان سالهاست که سپاسگذارمت .

پروردگارم ماه عشق توست ،من عشق باز ماهری نیستم فقط امیدوارم پذیرای من باشی .

خدایا درخواستی از تو دارم و آن اینکه نگذار در این عشق بازی قلب کسی رنجور از عشق باشد .

جیر

در اتاقمون صدا میده یادم باشه روغن کاریش کنیم !

از اولین پستی که گذاشتم که همچین پستم نبود تا الان اگه اشتباه نکنم دو هفته ای می گذره . از اون موقع من اصلا تو اتاقم یه روز راحت ننشستم (مگه شبا واسه خواب) .

بازم جای شکر داره که این دوستام هستن حداقل اونا نمیزارن اتاقمون تار عنکبوت بگیره !!

یه استادی داشتم که یه حرفی میزد میگفت: زندگی ای که با عشق شروع یشه با عقل ادامه پیدا میکنه و دو نفر نمی تونن همدیگرو تحمل کنن و از هم جدا میشن اما اون زندگی ای که با عقل و منطق شروع میشه ،عشق میاد جلوی چشماشون رو میگیره و خوش و عاشق با هم زندگی میکنن .

من با حرف استادم موافقم ؛ یادم میاد تو این زندگی چند ساله فقط یه بار عاشق یه آدم زمینی شدم که بابتش از کسی گلایی ندارم ؛ از او موقع به بعد به خودم قول دادم  اول همیشه به ندا عقلم گوش کنم و بعدش قلبم .

با این وجود من فکر نمیکنم که عسق و عقل با هم تضاد داشته باشن ،این دوتا کنار هم قدم بر میدارن فقط گاهی یکیشون پاشو جلوتر میزاره ؛ من پاهای این دوتا همسفر رو بستم به هم !

اول از همه سلام

اینجا اتاق منه ،اما درش به روت همیشه باز ؛خوش اومدی !

ما می خوایم این اتاق تنهایی رو پر کنیم؛

اینجا ردپای ذهنمون رو زیاد می بینی و من دوست دارم که ردپای تو رو هم اینجا زیاد ببینم ؛بذار این نشونه ها رو دنبال کنم و منم یه سری به قلب تنها و شایدم پر ترافیکت بزنم .

پس وعده دیدار ما همینجا هر موقع که دلت خواست !